توبه شکسته

بسيج دانشجويي دانشگاه امام‌صادق(ع) در خصوص مسائل مربوط به 14 خرداد نامه‌اي سرگشاده خطاب به مراجع و علماي معظم صادر كردند.

به گزارش فارس، متن نامه سرگشاده بسيج دانشجويي دانشگاه امام‌صادق(ع) به مراجع و علماي‌معظم به شرح ذيل است:

"و به جامعه محترم روحانيت خصوصاً مراجع معظم، وصيت مى‏كنم كه خود را از مسائل جامعه خصوصاً مثل انتخاب رئيس‌جمهور و وكلاى مجلس، كنار نكشند و بى‏تفاوت نباشند. همه ديديد و نسل آتيه خواهد شنيد كه دست سياست‏بازان پيرو شرق و غرب، روحانيون را كه اساس مشروطيت را با زحمات و رنج‌ها بنيان گذاشتند از صحنه خارج كردند و روحانيون نيز بازى سياست‏بازان را خورده و دخالت در امور كشور و مسلمين را خارج از مقام خود انگاشتند و صحنه را به دست غربزدگان سپردند؛ و به سر مشروطيت و قانون اساسى و كشور و اسلام آن آوردند كه جبرانش احتياج به زمان طولانى دارد. " وصيت‌نامه الهي ـ سياسي امام(ره)

مراجع عظام تقليد و علماي‌معظم، سلام عليكم؛ نقش روحانيت در ادوار مختلف تاريخ و فراز و فرودهاي حوادث روزگار در جهت حفظ هويت شيعه و كيان اسلام بسيار برجسته و غيرقابل انكار است. اندك نگاهي به تاريخ معاصر نشان خواهد داد كه ميرزاي شيرازي‌ها و شيخ فضل‌الله نوري‌ها و چنين علماي روحاني كم نبوده‌اند و افتخار ملت ايران آن است، در بزرگ انقلاب عصر، پيرو مرجعي شجاع و رهبري مقتدر بوده‌اند. رهبري كه هنوز شيفتگان بسياري دل در گرو وي دارند. علت اين تبعيت عام از مراجع و علما همان است كه آن پير روشن بين فرمودند: "ادراك كرده‌اند كه علما صلاح آنها را مي‌خواهند. "

بيست و يك سال از عروج آن مجاهد نستوه ،خميني‌كبير مي گذرد. چهارده خرداد هر سال ، دو احساس غم و خوشحالي را در خود عجين كرده است. غم از دست دادن چنين درّ گرانمايه و خوشحالي از حضور پرشكوه ميليوني هزاران زائر، گرد حرم يار و بيعت مجدد با آرمان‌هاي امام(ره) و جانشين برحق ايشان امام خامنه‌اي(مدظله العالي)، تا تبادر به ذهن، آن باشد كه ذات اقدس الهي فرموده‌اند: " إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا " (96)سوره مباركه طه.

ملت ما به خصوص جوانان، كه هرگز امام(ره) را نديده‌اند و اين چنين ارادت تام به امام امت دارند، بارها در عمل و گفتارشان اعلام كرده‌اند، هر كس تعلق معنوي به آن عزيز سفر كرده دارد را به جان خريدارند. مورد قبول اين امت آن نيست كه فقط دم از امام بزنند، بلكه آن چه مورد پسند است، تبعيت از سيره امام(ره) در صحنه عمل است.

ما دانشجويان بسيجي كه ارادت و پيروي خويش از مراجع اسلام را بارها و بارها اعلام كرده‌ايم سخني از سر صدق و ارادت با اين بزرگواران داريم و اميد است اين حجت‌هاي الهي بر مردم، با آن سعه صدري كه از آنان سراغ داريم كلام اين كوچك فرزندان خويش را بشنوند.

علماي اعلام، در چند روز اخير شاهد بوديم كه چگونه در حمايت از امام راحل‌مان و بيت ايشان به صحنه آمده‌ايد و پيام‌هايي داده‌ايد و ما نيز در پاي كلاس شما حضرات آموخته‌ايم كه در حمايت از آرمان‌هاي امام(ره) و مقام معظم رهبري از بذل جان نيز دريغ نكنيم.

در فتنه اخير و زماني كه دشمنان گرگ‌صفت به همراه عوامل داخلي و با غفلت برخي خواص براي تاراج انقلاب خيز برداشته بودند، همين بسيجيان بودند كه تمام‌قد در مقابل اين زياده خواهان كم بصيرت و اهدف شوم آمريكا و انگليس خبيث ايستادند و در اين راه شهيد دادند و چهره‌هاي آفتاب سوخته ما تازه ترميم يافته است. چهره‌هايي كه چهارده خرداد امسال آمدند تا با پدر پيرشان سخن بگويند كه: "اماما راهت ادامه دارد "، اما رهروان امام(ره) هنوز هم از برخي خواص و اقدامات آنان پس از انتخابات، دل خوني دارد.

آيات عظام! فتنه 88 فتنه‌اي بود نه براي انتخابات و رياست‌جمهوري، بلكه آتشي بود كه خرمن انقلاب را نابود كند. جنگي بود عليه اسلام؛ اي كاش اين چنين حضور و پيامي را از برخي شما بزرگواران در آن ايام فتنه‌گون مي‌ديديم. اي كاش پس از چهارده خرداد پيام پدرانه شما به يادگار امام(ره) را مي‌شنيديم كه چندبار به ديدار خانواده شهداي جريان فتنه رفته‌ايد؟ چندبار چون امام عزيز كه تسلي بخش خانواده‌هاي شهيد بود، از آنان دل‌جويي كرده‌اي؟ همراهي تو با فتنه‌گراني كه از نفس قدسي امام(ره) به تشخصي رسيده‌اند و اكنون تيشه بر قامت انقلاب مي‌زنند چيست؟ معني اين ديدارها و ملاقات‌ها چه مي‌تواند باشد؟ عكس يادگاريت با متهم‌كنندگان نظام اسلامي چه تفسيري دارد؟

حضرات آيات، دوست داشتيم نصايح بيشتري از شما اساتيد اخلاق نسبت به برخي خواص غفلت‌زده در رسانه‌ها مي‌شنيديم و البته مجاهدت علماي اسلام در پاس داشت و دفاع از حريم ولايت را مي‌ستاييم. دفاعي كه منجر مي‌شود تا كوردلاني عليه شما ياوه سخناني گفته يا بيوت شما را مورد تعرض قرار دهند.

خوب است كلامي از امام(ره) را كه ذكر آن خالي از لطف و عبرت نيست، يادآوري شود، "شما شايد مطلع باشيد كه اين جانب در اين نحو مسائل ناگوار سفارش‌هايى كرده‏ام؛ و هيچ‌گاه ميل نداشته و ندارم كه اين نحو امور پيش آيد يا رفتارهايى شود كه پيش آيد و شما خوب مطلع هستيد كه يك ملت انقلابى را نمى‏توان كنترل كرد؛ و تحمل بعضى رفتارها را، از هر كه باشد، ندارند و من چون به جنابعالى علاقه دارم، ميل ندارم از بعضي بستگان بيت شريف مطالبى صادر شود كه خداى نخواسته قابل تحمل حزب‌اللَّه نباشد و به بعضي اشخاص كه[فرياد] شكايت را سر مى‏دهند بفرماييد: "فِى الصَّيفِ ضَيَّعْتِ اللَّبَنَ ".(صحيفه امام، ج‏18، ص: 23)

در پايان ما بسيجيان دانشگاه امام‌صادق(ع) از شما حضرات و حجج‌اسلام خواستاريم چنين حضور پررنگي را در تمامي عرصه‌هاي اجتماعي و سياسي داشته و با بررسي عملكرد برخي از آقايان آنان را نصيحت كرده تا با انفاس قدسي شما عارفان در اين ماه استغفار الهي، از عمل خويش توبه كرده و راه پرصلابت امام عزيز را در پياده كردن اسلام ناب محمدي(صلي الله و عليه و آله) و تا ظهور آن منجي منتظر ادامه دهند.

عطش بر من غلبه كرد، خجالت كشيدم آب بخواهم، با آن حالت خوابم ربود، در واقع جام آبى به من دادند و گفتند: اين آب را بخور، شفا مى‏يابى. آب را خوردم و از خواب بيدار شدم. ديدم نه از عطش خبرى است و نه از فلج اثرى.

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

و مى‏فرمود: سالى نيست كه دو سه نفر كور و شل از بركت توسل به آن معصومه سلام‏اللَّه‏عليها شفا نيابند. ⁽⁵³⁾

و هم او در جاى ديگر مى‏نويسد: كراماتى كه در عصر خود اين حقير، از حضرت معصومه سلام‏اللَّه‏عليها ملاحظه نموده زياد است، خود كتابى لازم دارد. چند فقره آن را در اين رساله درج نموده كه از جمله آنها:

خاقان مغفور، فتحعلى‏شاه قاجار البسه‏اللَّه‏حلل‏النّور در مطلبى يك‏صدهزار تومان نذر نمودند. بعد از رسيدن به مطلب، به علاوه آن وجه را خرج طلاى گنبد مبارك و ساختن صحن و مدرسه‏دارالشفا و غيرها نمودند.

حسين‏خان‏نظام‏الدوله‏شاه‏سون كه نذرى نمودند آن گلدسته‏ها را ساختند.

نوّاب والامستطاب اشرف ارفع والانائب السلطنه كامران ميرزا خود مى‏فرمودند: من بعد از زيارت، از قم بيرون آمدم و بر دو فرسنگى براى صرف نهار پياده شدم. ديدم چند تيهو برخاستند. تفنگ را از تفنگدار خواستم و به جانب آنها انداختم و تفنگ دولوله از ميان لولها تركيد. ريزه‏ريزه شد و آسيبى به من و حاضرين - محض آنكه زوّار آن حضرت بوديم - وارد نيامد. از همانجا شخصى را فرستادم كه گلدسته‏هاى حضرت را صلا نمايد.

صحن نو را مرحوم مغفور ابراهيم خان امين السلطان ساختند. ⁽⁵⁴⁾

مرحوم حاجى نورى رضوان‏اللَّه‏عليه داستانى را نقل مى‏كنند كه چون در زمان خودشان و در نزديكى محلّ اقامت ايشان واقع شده و گويا صاحب جريان را مى‏شناخته‏اند، داستانى ارزشمند است. ايشان مى‏گويند:

در ايّامى كه ما در كاظمين اقامت داشتيم و مجاور بوديم، در بغداد يك مرد نصرانى بود به نام يعقوب كه دچار بيمارى استسقا شد و هرچه مراجعه به اطبا كرد نفعى نداد و بيمارى او شدت يافت، چنان رنجور و لاغر گرديد كه از راه‏رفتن عاجز شد. او خود مى‏گويد: پيوسته مى‏گفتم خدايا، يا شفايم ده يا مرگم را برسان.

تا اينكه شبى همچنان كه روى تختخواب، خوابيده بودم، خواب ديدم سيدجليل، نورانى و بلندقامتى نزد من آمده و تخت مرا حركت داد و گفت: اگر شفا مى‏خواهى بايد به شهر كاظمين بروى و زيارت كنى كه از اين بيمارى رهاشوى. از خواب بيدار شدم و جريان خواب را براى مادرم نقل كردم. او كه نصرانى بود گفت: اين خواب شيطانى است و رفت صليب و زنّار آورد و به گردنم آويخت.

من دوباره خواب رفتم و در عالم رؤيا بانويى با جلالت و پوشيده را ديدم كه آمد و تخت مرا حركت داد و فرمود: برخيز، چه آنكه صبح طالع شد. مگر پدرم به تو نفرمود به زيارتش بروى تا تو را شفا دهد؟!

عرض كردم: پدر شما كيست؟

فرمود: امام موسى بن جعفر عليه‏السّلام

گفتم: تو كيستى؟

فرمود: اَنَاالْمَعْصُومَةاُخْتُ‏الرّضا عليه‏السّلام؛ منم معصومه، خواهر رضا عليه‏السّلام

من بيدار شدم و متحيّر بودم كه چه كار كنم و كجا بروم. پس در قلبم افتاد كه به خانه سيّد محترم، سيدراضى‏بغدادى كه ساكن در محله رواق بغداد است، بروم. به راه افتادم تا به خانه او رسيدم. در را كوبيدم. او گفت: كيستى؟ گفتم: در را بازكن، چون صداى مرا شنيد، دخترش را صدا زد كه در را بازكن كه يك نصرانى است و مى‏خواهد مسلمان شود.

من وارد شدم و گفتم از كجا دانستيد كه نصرانى مى‏خواهد مسلمان شود؟ گفت: جدّم حضرت كاظم عليه‏السّلام در خواب به من خبر دادند.

بعد مرا به كاظمين و به خانه عالم جليل شيخ عبدالحسين تهرانى برد و داستان را به ايشان عرض كردم. به دستور او مرا به حرم مطهّر بردند و دور ضريح طواف دادند، ولى اثرى از براى من ظاهر نشد. چون بيرون آمدم و مختصر زمانى گذشت دچار تشنگى شدم. آب آشاميدم. در آن وقت حالم دگرگون شد و به زمين افتادم و آن وقت بود كه احساس كردم كه بارگرانى چون كوه بر پشتم بود و برداشته شد و ورم بدنم از بين رفت و به كلى كسالت و دردم مرتفع گرديد.

به بغداد برگشتم. بستگانم كه از جريان اطّلاع پيداكردند ناراحت شدند. مادرم گفت: خدا رويت را سياه كند. كافرشدى؟ گفتم: از بيمارى چيزى مى‏بينى؟ او گفت: اين از سحر است و بالاخره مرا زدند، اذيت كردند و خون‏آلود نمودند و گفتند: تو از دين ما خارج شده‏اى.

من به كاظمين برگشتم و خدمت شيخ‏عبدالحسين‏تهرانى رفتم و او اسلام و شهادتين را به من تلقين كرد و مسلمان شدم و چون خطر، مرا تهديد مى‏كرد، او مخفيانه مرا به كربلا فرستاد و چون زيارت كردم و برگشتم مرا با مرد صالحى از اهل اصطهبانات به بلاد عجم فرستاد و يكسال در آن قريه - اصطهبانات - از توابع شيراز ماندم و بعد به عتبات برگشتم....

مرحوم محدث‏نورى مى‏گويد: و باز به محل هجرت خود برگشت و در آنجا همسر گرفت و مشغول به قرائت مصائب حضرت امام حسين عليه‏السّلام شد و الآن در آنجاست و اهل و اولادى دارد... ⁽⁵⁵⁾

بارالها  کمکم  کــــن

ادامه مطلب رو بخونین

 گفتم: غير از تو كسي رو ندارم
گفتي: نحن اقرب اليه من حبل الوريد
.:: ما از رگ گردن به انسان نزديك تريم (ق/16) ::.

 گفتم: ولي انگار اصلا منو فراموش كردي!
گفتي: فاذكروني اذكركم
.:: منو ياد كنيد تا ياد شما باشم (بقره/152) ::.

 گفتم: تا كي بايد صبر كرد؟
گفتي: و ما يدريك لعل الساعة تكون قريبا
.:: تو چه مي دوني! شايد موعدش نزديك باشه (احزاب/63) ::.

 گفتم: تو بزرگي و نزديكت براي منِ كوچيك خيلي دوره! تا اون موقع چيكار كنم؟
گفتي: واتبع ما يوحي اليك واصبر حتي يحكم الله
.:: كارايي كه بهت گفتم انجام بده و صبر كن تا خدا خودش حكم كنه (يونس/109) ::.

 گفتم: خيلي خونسردي! تو خدايي و صبور! من بنده ات هستم و ظرف صبرم كوچيك... يه اشاره كني تمومه!
گفتي: عسي ان تحبوا شيئا و هو شر لكم
.:: شايد چيزي كه تو دوست داري، به صلاحت نباشه (بقره/216) ::.

 گفتم: انا عبدك الضعيف الذليل... اصلا چطور دلت مياد؟
گفتي: ان الله بالناس لرئوف رحيم
.:: خدا نسبت به همه ي مردم - نسبت به همه - مهربونه (بقره/143) ::.

گفتم: دلم گرفته
گفتي: بفضل الله و برحمته فبذلك فليفرحوا
.:: (مردم به چي دلخوش كردن؟!) بايد به فضل و رحمت خدا شاد باشن (يونس/58) ::.

 گفتم: اصلا بي خيال! توكلت علي الله
گفتي: ان الله يحب المتوكلين
.:: خدا اونايي رو كه توكل مي كنن دوست داره (آل عمران/159) ::.

 گفتم: خيلي چاكريم!
ولي اين بار، انگار گفتي: حواست رو خوب جمع كن! يادت باشه كه:

و من الناس من يعبد الله علي حرف فان اصابه خير اطمأن به و ان اصابته فتنة انقلب علي وجهه خسر الدنيا و الآخره
.:: بعضي از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت مي كنن. اگه خيري بهشون برسه، امن و آرامش پيدا مي كنن و اگه بلايي سرشون بياد تا امتحان شن، رو گردون ميشن. خودشون تو دنيا و آخرت ضرر مي كنن (حج/11)